پردل امیری‌نژاد، رئیس اداره میراث‌فرهنگی شهرستان تالش در یاداشتی نوشت: در این زیست‌بوم، پیوند میان جنگل‌های هیرکانی و دریای خزر، بستری را فراهم آورده که در آن، فرهنگ و معیشت محلی نه در تقابل با طبیعت، بلکه در سایه‌سارِ درکِ قوانین آن شکل گرفته است.

در قلب این هم‌زیستی، «دانش صیادی» به عنوان یک میراث ناملموس جای دارد که نسل به نسل در میان صیادان تالشی منتقل شده است، دانشی که بر پایه شناخت دقیق دریا، زمان‌بندی صید، و احترام به چرخه‌های طبیعی شکل گرفته است. گونه‌هایی مانند سیاکولی، که از ماهیان بومی ارزشمند دریای خزر محسوب می‌شود، در چارچوب همین دانش سنتی و با رعایت اصول پایدار صید می‌شوند.

نکته حائز اهمیت این است که، روستای گردشگری گیسوم، باید فراتر از مفهوم «تفرجگاه» و به عنوان الگوی «اکوتوریسم مسئولانه» به جهان معرفی شود. در این الگو، گردشگر صرفاً یک بازدیدکننده نیست، بلکه به مثابه‌ی تدوین یک دستورالعمل حفاظتی برای نسل‌های آینده است.

نقطه عطف این یادداشت در مفهوم «هم‌زیستی» نهفته است. در دنیایی که فشار بر محیط‌زیست روزبه‌روز افزایش می‌یابد، نگاه تالشی به طبیعت، راهکاری برای بقاست: 

حفاظت به‌جای تخریب: صید سنتی و پایدار به جای صید صنعتی.

هویت به‌جای یکسان‌سازی: حفظ بافت زیستی و فرهنگی روستا در برابر تهاجم گردشگری انبوه.

میراث به‌جای کالا: نگاه به سیاکولی و جنگل‌های گیسوم به عنوان میراثی که باید برای آیندگان امانت بماند.

ثبت جهانی این منطقه و دانش‌های بومی نهفته در آن، مسیری برای جهانی کردن صدای «حفاظت از زمین» است. گیسوم با تکیه بر سنت‌های صیادی و فرهنگِ هم‌زیستی، می‌تواند به الگویی برای توسعه پایدار تبدیل شود؛ جایی که انسان در کنار طبیعت و در امتداد آن، به شکوفایی می‌رسد، نه در تقابل با آن.

انتهای پیام/